30 juli 2018

Hakan geplukt

Onze jongerenwerker Hakan werd geplukt door Hallo Venray. En dit interview willen we graag met jullie delen.

GEPLUKT: Hakan Ortak

Hakan Ortak (44) is een echte Venraynaar. Hoewel zijn jeugd als tweede generatie nieuwkomeling in Venray soms lastig was, voelt hij zich er nu helemaal op zijn plek. Hakan is altijd druk: met zijn gezin, het restaurant van zijn vrouw en zijn baan als jongerenwerker bij Synthese. Deze week wordt hij geplukt.

Hakans roots liggen niet alleen in Venray, maar ook in Turkije. Daar komen zijn ouders vandaan. “Inalfa haalde mijn vader naar Venray”, vertelt hij. “Ze zochten sterke jongens voor in het bedrijf en mijn vader werd uitgekozen. Later is ook mijn moeder overgekomen.” Zijn oudere broer werd nog in Turkije geboren, maar Hakan en zijn zusje kwamen ter wereld in Venray. “Soms was het wel lastig om er helemaal bij te horen hier”, vertelt Hakan. “We moesten moeite doen om ons aan te passen. We moesten altijd weer uitleggen waar we vandaan kwamen en wie we waren. ‘In Turkije zijn toch alleen maar kamelen?’, vroegen mensen dan. Mijn ouders spraken weinig Nederlands, dus moesten we hen met officiële brieven of belastingzaken helpen met vertalen. Maar als kind begrijp je daar natuurlijk nog helemaal niets van.”

Na de middelbare school ging Hakan naar de LTS, richting techniek. “Ik had een achterstand op school doordat ik meer moeite had met de taal dan anderen. Daardoor kon ik geen hogere opleiding volgen.” Techniek was niet helemaal zijn ding, dus probeerde hij het daarna bij de politieopleiding. “Ik wilde wat betekenen voor de maatschappij”, legt hij uit. “Met mensen werken past beter bij me.” Na een zware selectie werd hij aangenomen bij de opleiding, maar na bijna twee jaar ging het toch nog mis. “Ik had altijd geleerd werk en privé gescheiden te houden. Dus toen ik thuis veel problemen had, meldde ik dat niet bij de opleiding. Door mijn moeilijke thuissituatie had ik moeite met concentreren en haalde ik een belangrijke toets niet. Toen moest ik stoppen met de opleiding en viel ik echt in een gat. Later zei een inspecteur tegen me dat als ik mijn problemen had gemeld, dat ik een vrijstelling had kunnen krijgen voor de toets. Daar baal je dan natuurlijk ontzettend van.”

Hakan werkte daarna een tijdje als proces operator in een fabriek, maar wist eigenlijk al dat het fabrieksleven niet zijn passie was. “Ik ging vrijwilligerswerk doen als jongerenwerker bij Synthese. Na twee jaar kwam er een baan vrij en kreeg ik uiteindelijk een vaste aanstelling, maar ik moest nog wel mijn diploma halen. Op mijn veertigste heb ik toen eindelijk mijn diploma sociaal cultureel werker gehaald en kon ik doen wat ik altijd al wilde: mensen helpen.” Als jongerenwerker gaat hij veel de straten van Venray op. “Ik zoek de jongeren op en probeer hun vertrouwen te winnen. Uiteindelijk hoop ik dat ze met hun problemen naar mij toekomen. Ik heb een groot netwerk, dus ik kan ze altijd wel doorverwijzen naar de juiste personen.” Zo hielp Hakan jaren terug twee broers uit Kosovo, die zonder ouders en verblijfplaats in Venray terechtkwamen. “Via Wonen Limburg en de gemeente hebben ze uiteindelijk een klein appartementje gekregen. Daar waren ze zo blij mee. Anders waren ze misschien in de criminaliteit beland.”

Vrijdag, zaterdag en zondag staan voor Hakan in het teken van het specialiteitenrestaurant van zijn vrouw Eda. “Ze heeft een zwaar uit de hand gelopen passie voor koken”, vertelt hij trots. “Ze kookte thuis altijd voor mij en onze kinderen Kaan (13) en Ela (10). We waren maar met een paar man, maar ze maakte altijd zeker drie hoofdgerechten. We hadden altijd te veel. Een buurvrouw raadde ons aan ook voor andere mensen te gaan koken. Iedereen vond het heerlijk en zo ontstond langzaam het restaurant. Eda is de baas over het restaurant, maar Hakan ondersteunt haar waar hij kan. “Ik ben heel trots op haar. Het is best uniek: een jonge vrouw die toen pas 15 jaar in Nederland was die haar eigen restaurant start. Ik hoop dat ze een voorbeeld is voor andere buitenlandse vrouwen.”

Ook bij hun eigen zaak vervult Hakan vaak de rol van jongerenwerker. “Er komen veel jongeren. Ik geef ze de kans om bij ons te werken. Allochtone jongeren komen jammer genoeg niet gemakkelijk ergens aan de bak in Venray. En ook in het restaurant probeer ik er voor hen te zijn, hun vertrouwen te winnen. En natuurlijk komt er ook een stukje opvoeding bij kijken.” Die combinatie is niet altijd makkelijk. “Mijn vrouw is de baas en zij vindt dat ik soms niet streng genoeg ben voor de werknemers. Ik wil ze allemaal helpen en ben minder een zakenman. Daar wordt wel eens misbruik van gemaakt ja”, lacht hij. Zijn grote droom is om het restaurant nog verder uit te breiden, zodat ze meer jongeren een kans kunnen geven. “Ik zou zo graag nog meer jongeren van de straat willen plukken en hier verantwoordelijke taken geven. Hen helpen met een betere toekomst. Dat is mijn passie.”

“Eigenlijk werk ik 24 uur per dag, zeven dagen per week”, concludeert Hakan. “Er blijft weinig tijd over voor mezelf. Dat is soms wel jammer. Fitnessen en voetbal kijken mis ik wel eens. Maar het werk geeft me ontzettend veel voldoening. De tijd vliegt gewoon voorbij. Ik kom uren tekort, maar ik zou het niet anders willen.”

 

Bron: HALLO Venray

Deel dit bericht