21 april 2020

Blog over Mantelzorgondersteuning Leudal

Hieronder plaatsen we elke week een nieuwe blog. Sandra Opheij van Algemeen Maatschappelijk Werk - Midden Limburg en Yvonne Reijnders van Steunpunt Mantelzorg Leudal van Synthese in gesprek over mantelzorg in deze lastige periode tijdens de coronacrisis.

AMW-ML / Sandra Op Heij
T: 088 6560600 | E: s.opheij@amwml.nl of info@amwml.nl

Steunpunt mantelzorg Leudal / Yvonne Reijnders
T: 0475 745138 | E: mantelzorgleudal@synthese.nl

 

Blog 10: week 23 2020

Ha die Yvonne,

Ik was helemaal blij na onze eerste digitale koffietijd vorige week. Ik vond het mooi dat er twee kanten belicht werden. Aan de ene kant zijn er mantelzorgers die in één huis wonen met de zorgvrager. Daar zijn veel meer taken op het bord gekomen en is er tegelijkertijd minder mogelijkheid om bij te tanken. En aan de andere kant zijn er mantelzorgers waarvan de zorgvrager bijvoorbeeld in een verzorgingstehuis woont, waardoor bezoek lange tijd niet mogelijk was en de mantelzorgers in een gat vielen en afleiding missen. Maar beide hebben gezocht naar mogelijkheden en deze ook deels gevonden! Mooi dat het samen zijn, al was het digitaal, gewaardeerd werd.

Ik moet zeggen dat voor mij de tijd voorbij vliegt. Zeker met die feestdagen allemaal.

Volgende week is het al 3 juni: tijd voor de eerste online ‘Blijf in balans’ bijeenkomst. Ik kijk er met vertrouwen naar uit Yvonne, jij ook?

Ik spreek je nog, als we de puntjes op de i gaan zetten met de voorbereiding van deze ‘Blijf in balans’ bijeenkomst.

Zonnige groet, Sandra.

 

Ha die Sandra,

Jaaaa dat klopt de dagen vliegen inderdaad voorbij! In gesprek met mensen hoor je wel eens anders.

Tijdens het digitale koffiemoment vertelde een meneer dat hij een klok gekocht had waar de dagen bij staan voor zijn echtgenoot die vergeetachtig is. Die klok daar kijk ik nu zelf op zegt hij, de dagen lijken allemaal op elkaar. Nou, op dat moment weet je even niet wat je moet zeggen en zou ik willen dat ik hem letterlijk een schouderklop zou kunnen geven.
Of om te horen dat iemand vrijheid mist, ik moest even slikken. Wel fijn om te horen dat even een gezellig moment een klein lichtpuntje kan zijn, we hebben ook gelachen. Deze contrasten en tegenstellingen kom je tegen, het lijkt nu wel veel meer dan anders.

Wat ben ik blij voor alle mantelzorgers dat ook hun sociale leven en activiteiten weer langzaam opstarten, dat heeft iedereen nodig. De gedachten op iets anders en de zinnen verzetten, maar voorzichtigheid blijft aan de orde. Zeker nu met feestdagen en het mooie weer.

In juni komt mijn zomervakantie dichterbij, het lijkt nog zover weg. Eerst inderdaad de digitale training ‘Blijf in balans’ voorbereiden, we zien elkaar gauw. Dan ben ik ook benieuwd hoe het met je kids gaat nu ze weer naar school gaan. Vinden ze het leuk om hun klasgenootjes weer te zien?

Veel groetjes van Yvonne.

—————————————————————————-

Blog 9: week 22 2020

Hey Yvonne,

Daar ben ik weer, en helemaal bijgetankt na een fijn weekend. Ik sprak een paar vriendinnen en ben best een beetje geschrokken. Twee van hen hebben kleine kinderen en een drukke baan. Ze zaten er helemaal doorheen! Het begint nu z’n tol te eisen. Een tijdje houden mensen het wel vol om gezin, werk, zorg, huishouden en misschien nog meer, te combineren. Ik las pas een artikel waarin een expert de coronacrisis vergeleek met een ramp. In eerste instantie komt er een soort oergevoel naar boven: “We kunnen dit, we gaan dit overwinnen”. Mensen zijn flexibel, maar tot op bepaalde hoogte. Voor sommige mensen is het écht heel zwaar. Het heeft vaak te maken met een gevoel van verantwoordelijkheid en met het wel of niet aangeven van grenzen.

Gisteren zag ik een filmpje van MantelzorgNL met 3 tips voor mantelzorgers. Klik hier voor de link naar het filmpje, dan kun je ‘m bekijken.
De 3 tips die ze geven zijn:
1) Schrijf de zorg op.  Ze bedoelen de zorgtaken. Als je opschrijft hoe jij het altijd aanpakt, kan iemand anders ze makkelijker overnemen. Mocht dat nodig zijn.
2) Praat er over.  De mantelzorg kan heel zwaar zijn, zeker nu. Maar er zijn ook heel veel mensen die willen helpen, ook juist nu. Door de zorg te delen, kun je momentjes van rust voor jezelf creëren.
3) Vraag hulp. Als het niet meer gaat, laat van je horen!

Hier in Leudal kunnen mensen bij ons aankloppen hè Yvonne? Ze kunnen bellen of mailen met ons. Maar ze kunnen ook contact opnemen met de mantelzorglijn. En ze zijn natuurlijk allemaal van harte welkom tijdens ons digitale koffiemomentje op dinsdag 26 mei aanstaande, om 11.00 uur. Voor wie mee wil praten over mantelzorg in deze tijd, tips wil geven of krijgen.

Ben je ondertussen al bij de kapper geweest Yvonne?


We houden contact!
Groet Sandra.

 

Ha die Sandra,

Ik herken het wel dat je je zorgen maakt nu het lang duurt. En we weten niet eens hoelang we nog in deze vreemde tijd verkeren, we worden met z’n allen op de proef gesteld. We weten wel al dat het virus zeer grote schade aanricht qua gezondheid fysiek én mentaal, werk én privé. Voor ondernemers én consumenten, aan kosten én aan de inkomsten kant. Voor zorgvragers, professionals én mantelzorgers. Noem de partijen maar op, er zijn er zoveel te bedenken.

Enerzijds worden de regels stapsgewijs mogelijk te snel versoepeld (vinden sommige partijen) en anderzijds lees je verhalen dat we nog spreken over mááááánden en duurt het te lang. Ik hoor en merk veel tegenstellingen en het is belangrijk dat we ons houden aan de regels. Soms staat het verder van iemand af en zijn mensen corona-moe. Ze worden iets gemakkelijker in de omgang met de regels als het hun zelf goed uitkomt.

Vandaag hoorde ik een mantelzorger benoemen dat ze zich afhankelijk voelt van het gedrag van heel Nederland wanneer ze haar man weer kan gaan bezoeken. Ze zegt: “Ik kan wel gillen als ik drukte op straat zie of foto’s in het park met mooi weer. Dat geeft een onrustig gevoel, je hebt geen grip op het gedrag van andere mensen. Maar ik kan mijn man nog steeds niet zien, het wordt de hoogste tijd dat regels overal versoepeld worden”. Dat kan pas als we grip houden op corona. Voor 15 juni zouden alle zorgcentra de bezoekregels versoepeld moeten hebben daar gaan we dus maar vanuit.

Dat oergevoel wat je beschrijft, dat moeten we vasthouden. Dus Nederland ben solidair! Ben solidair met de mantelzorgers en bedenk hoe het zou zijn als jij jouw naaste niet kan zien. Bedenk hoe het is voor al die ouders/zorgmedewerkers en al die anderen medewerkers die nog steeds veel ‘ballen in de lucht moeten houden’. Zo ook jouw eigen vriendinnen Sandra, die gun je natuurlijk ook het allerbeste.

Ik heb gevraagd bij MantelzorgNL of ze aandacht willen besteden aan solidariteit. Om dit letterlijk een gezicht te kunnen geven en om te vragen of deze zorgen terecht zijn. MantelzorgNL doet het landelijk best goed hè? Mantelzorgers en professionals  kunnen terecht met vragen en signalen. Ook het filmpje dat je benoemd, fijn dat ook de lokale steunpunten genoemd worden. Zoals je schrijft kunnen mensen bij ons aankloppen, daar zijn we voor. Ik ben benieuwd naar de digitale koffietijd. Mensen geven elkaar onderling de beste tips. Wat heel leuk is dat dagblad de Limburger er zelfs een stukje over geplaatst heeft.

Enne, betreft je laatste vraag…..nog 1 nachtje slapen…..ik kijk er naar uit.

Groetjes van Yvonne

—————————————————————————-

Blog 8: week 21 2020

Hallo Sandra,

Apetrots was ik deze week toen ik na het werk naar huis reed, Ik heb mee mogen werken aan het 1e ‘Online Breincafé’ bij @FysiotherapieHonné/Hendricks voor mensen met Niet Aangeboren Hersenletsel, oftewel NAH. En natuurlijk hun mantelzorgers. Het thema mantelzorgondersteuning en lotgenotencontact staat daar goed op de kaart. Natuurlijk belangrijk zou je denken, maar zoals we weten is het nog niet overal vanzelfsprekend dat de mantelzorgers gezien worden als essentiële schakel in thuissituaties. Voor mensen met NAH kosten aanpassingen in deze tijd net wat meer inspanning en energie, en we hebben met z’n allen de laatste weken wat aanpassingen laten zien. Daarom ben ik zo trots op de mensen die de stap hebben gezet naar het ‘Online Breincafé’, we hadden de primeur met z’n allen. Het was een drempel en voor enkele mensen zelfs een flinke hobbel. Er gaat niets boven het fysieke contact en elkaar echt zien werd nadrukkelijk benoemd. Daar ben ik het natuurlijk mee eens maar toch….. het was fijn om elkaar op digitale wijze te zien en te kunnen spreken. We beginnen er al een beetje aan te wennen, over een tijdje is het vast geen drempel of hobbel meer die we moeten nemen, maar vinden we het heel gewoon.

Er is ook een digitaal koffiemoment voor mantelzorgers afgesproken, helemaal top! Ik ben het met je eens dat we samen de volgende ‘Blijf in Balans’ digitaal kunnen verzorgen. Laten we dat doen. Daarnaast zei je ook dat het thema wellicht aangepast moet worden naar het ‘Hier en Nu’, want hoe is het nu thuis? Er spelen andere dilemma’s en onderwerpen een rol dan toen we onze planning maakten. Twee maanden geleden was de wereld nog anders, niet te geloven hè?! Dus ja ik kan me helemaal vinden in je tips van afgelopen week. We moeten goed blijven luisteren naar de mensen, er de tijd voor nemen, hun blijven uitnodigen en maatwerk leveren bij hun eigen vragen. Want dan maken we het verschil voor mensen en daar doen we het voor!

Liefs van Yvonne.

 

Ha die Yvonne,

Wat mooi dat je zo kunt genieten van je werk! Bijzonder welke mooie initiatieven er allemaal oppoppen hè?

De ervaring die je hebt opgedaan met het ‘Online Breincafé’ kun je mooi gebruiken bij het ‘Online Koffiemoment’ dat we samen gaan verzorgen op 26 mei aanstaande. Als we dan om 11.00 uur van start gaan, kun jij de deelnemers ondersteunen bij eventuele digitale obstakels. Laten we de mensen ook weer vooraf een oefenmomentje aanbieden om te oefenen met het systeem. Ook al is het systeem eenvoudig van opzet, als je het nog nooit gedaan hebt, kan het knap lastig zijn.

Voor de invulling van de ‘Blijf in Balans’ bijeenkomst van 3 juni heb ik misschien een idee. Daar hebben we het later nog over. Die hebben we in de avond gepland hè?
Nou Yvonne, ik gooi het bijltje erbij neer voor deze week. Ik heb eigenlijk wat te veel uren gemaakt maar heb ook heerlijk gewerkt.

Tot schrijfs weer,
groet Sandra.

—————————————————————————-

Blog 7: week 20 2020

Ha die Sandra,

Yeah we mogen weer naar de kapper! Ben ik blij mee, ik had al 57 keer non stop gebeld voor een afspraak en die op voorhand gepland, krijg ik net een telefoontje dat er een foutje in de planning staat. Bij de kapper staat de telefoon roodgloeiend, dit kan dus gebeuren in alle hectiek. De afspraak laat toch nog even op zich wachten, tja dat is dan even jammer.

Dit voorbeeldje geeft meteen aan wat ik dacht toen ik de versoepelde regels hoorde afgelopen week. Yes we mogen weer en mijn gedachten en plannen borrelen omhoog. GO! Maar met die plannen kwam ook de gedachte hoe dit dan zal zijn? Voelen mensen zich er wel prettig bij als we bijeenkomsten (veiligheidsregels in acht nemend) gaan organiseren? STOP! Een oude wijze collega zei meteen: “We mogen wel maar we moeten niet!” Eerst nadenken. Zijn de mensen hier ook aan toe? De angst voor besmetting is ook niet meteen verdwenen. Voorzichtigheid is nog steeds geboden, evenals de richtlijn dat we zoveel mogelijk thuis moeten werken.

Als je kijkt naar wat er nu versoepeld wordt voor mantelzorgers denk ik dat de grote winst zit in het feit dat dagverzorging en dagopvang meer en meer stapsgewijs opgestart wordt. Héél erg fijn om te horen en merken dat er ook gekeken wordt naar de mantelzorgers en waar het hervatten het meeste nodig is. Sommige mensen die ik gesproken heb waren opgelucht en blij, dat kan ik me goed voorstellen. Vervangende en ondersteunende zorg kan eenmaal niet gemist worden. In enkele zorgcentra wordt er een pilot gestart om bezoek te mogen ontvangen, ook dat is een stapje vooruit.  Het zijn kleine stappen maar verder …… De aandacht voor de mantelzorgers blijft onveranderd nodig.  Thuiszorg is veelal nog lang niet overal weer op hetzelfde niveau inzetbaar en de beschikbaarheid van beschermende middelen in thuissituatie ook voor mantelzorgers komt nu pas op gang.

Maar hoe dan ook, we moeten gauw eens aan de digitale tafel hoe we vervolg geven aan de Blijf in Balans voor mantelzorgers. We hebben in juni het thema ‘Regie en Wils(on)bekwaam’ op de planning staan. Een heel grijs gebied in de praktijk voor mantelzorgers waarin ethische dilemma’s aan de orde zijn. Ik had me trouwens niet gerealiseerd dat je deze week nog meivakantie hebt. Vorige week vroeg ik je tips om timing en tempo in de gaten te kunnen houden. Haha kan heel Nederland nu gebruiken lijkt me, die zijn komende tijd actueler dan ooit.

We zien elkaar vast gauw,
groetjes van Yvonne.

 

HAA Yvonne!

Dat is al even geleden. Fijn om weer van je te lezen.
Wat ik leuk vind is dat sommige contacten juist dóór het coronagebeuren intensiever worden. Zoals ons contact bijvoorbeeld. Vandaag weer begonnen na 2 weken vakantie, en dan ben ik benieuwd wat je me in de tussentijd geschreven hebt.

Wij zaten vorige week ook met belangstelling te luisteren naar de persconferentie waarin Premier Rutte en minister de Jonge ons voorzagen van perspectief: wat mag/kan er over een tijdje weer wél? Ik denk dat we daar ook wel aan toe waren met z’n allen. Een soort stipje aan de horizon. Waar werken we naar toe? Het geeft weer hoop en motivatie om de richtlijnen te blijven volgen.


Hierbij merk ik wel dat niet iedereen de richtlijnen even serieus neemt. Niet iedereen vindt het blijkbaar nodig om bij het kruisen van de paden op een fietspad ruimte te maken, sommige mensen sjezen toch door de supermarkt en lopen vlak langs je af om zo snel mogelijk bij de yoghurt te komen. Ik verbaas me er steeds vaker over. Ik probeer dan m’n geduld te bewaren; zelf een stap extra opzij te doen als het kan en af en toe spreek ik er iemand op aan. Mensen vergeten het soms even om de 1,5 meter afstand te houden. 


Zeker mooi en ook terecht dat er aan de mantelzorgers gedacht wordt. Mantelzorgers zorgen ervoor dat het beter gaat met een kwetsbare groep medemensen. Dat ze zich minder alleen voelen, dat ze langer thuis kunnen wonen, noem het maar op. En dat allemaal vanuit het hart. Ze vragen over het algemeen weinig, en geven veel. Dan is het toch wel heel fijn als ze gezien worden.

De ‘Blijf in Balans’ bijeenkomsten ja….misschien kunnen we een digitale bijeenkomst verzorgen. Dat is misschien onwennig voor wie zich niet zo thuis voelt in de wereld van computers. Maar het is ook een kans om de mantelzorgers te bereiken. En ze een moment te bieden waarop ze met elkaar in contact kunnen komen en een stapje vooruit kunnen komen in een dilemma waar ze mee worstelen. Laten we daar inderdaad samen eens over bomen Yvonne.

En dan je vraag voor tips rondom het aanpassen van het tempo in de toekomst. Wij merken in onze organisatie ook dat de wereld in steeds sneller tempo functioneerde; minder loketten, meer digitaal. We zagen dat er een steeds grotere groep mensen was die dat niet konden volgen. Want hoe doe je je bankzaken als je niet hebt geleerd om te internetbankieren? Of als je niet beschikt over een computer of smartphone? Je belastingaangifte, verzekeringspolis, pensioenoverzicht, alles is digitaal.

Wat voor ons belangrijk is, is denk ik, om naar de mensen te blijven luisteren. De tijd te nemen voor de mensen en ze waar mogelijk te ondersteunen. En hoe die ondersteuning er uit ziet, is voor iedereen anders. Vanuit het Algemeen Maatschappelijk Werk zoeken we naar mogelijkheden om mensen verder te helpen in hún proces. Het gaat dus niet over wat wij vinden dat er nodig is, maar over wat ze zelf belangrijk vinden. Ons doel is om mensen hun eigen oplossingen te laten vinden. Die oplossingen passen namelijk bij die persoon en dat helpt om veranderingen op de lange termijn vast te blijven houden.


En, wat we de mantelzorgers adviseren, geldt ook voor ons zelf. Als we voor een ander willen zorgen, moeten we eerst voor onszelf zorgen. Dus ook voor ons Yvonne is het goed om regelmatig pauze te nemen tijdens het werk, ontspanning te zoeken en onze grenzen aan te geven bijvoorbeeld.

Fijn om weer terug te zijn, we spreken elkaar snel…..

Groet Sandra.

—————————————————————————-

Blog 6: week 19 2020

Heej vakantieganger Sandra,

Je leest dit pas als de meivakantie achter de rug is. Ik hoop dat jullie het fijn gehad hebben samen.

Ik schreef je de vorige keer al over mijn verbazing in gesprek met sommige mantelzorgers. Er is ook een andere kant van het verhaal waar ik me niet bewust van was. In gesprek met mantelzorgers hoor ik soms ook dat dit corona tijdperk voor hun rustiger is. Een mevrouw vertelde dat het heel goed met haar was, dat het zelfs beter met haar ging. Ooo, huh…die opmerking had ik nog niemand horen zeggen omdat veelal bij ons verhalen terecht komen van mensen die het zwaarder hebben. Ik vroeg verbaasd wat ze bedoelde. Ze zei dat de gemoedstoestand van haar naaste wat stabieler is en minder angstig. De wereld is letterlijk een beetje langzamer, minder snel en er zijn minder prikkels hoorde ik haar zeggen. Dat haar naaste had gezegd: “Nu iedereen thuis moet blijven heb ik niet het idee hét buitenbeentje te zijn en er allerlei activiteiten aan mij voorbij gaan.” Voor hun was het thuis niet zoveel veranderd, wel in de leefwereld om hun heen.

Een heel begrijpelijke reactie, maar een punt waar ik zelf nog niet bij stil heb gestaan. Dit is ook een kant die we niet moeten vergeten. We gaan er maar van uit dat iedereen het tempo van de maatschappij aankan. Stel je voor dat je altijd op je tenen loopt, dat lijkt me verschrikkelijk. Als je erover nadenkt, er zijn ook veel dagelijkse prikkels. En de leefwereld is ook letterlijk veel groter, soms wel te groot. We reageren ook veel sneller, bekijk hoe het nu gaat met mailverkeer dat maar toeneemt. Het bereikbaar zijn voor zelfs meerdere mobiele telefoons, snelle leveringen van postpakketjes. Vóór huppeldepup besteld, morgen in huis is de normaalste zaak van de wereld. De snelheid van de maatschappij wordt nu letterlijk getemperd.
Welke lessen kunnen we halen uit deze periode? Is het nu tijd voor bezinning? Je ziet het in diverse berichten voorbij komen. De wereld even op rust, water en luchtkwaliteit die beter is, noem het maar op. Hoe we dit globaal kunnen vasthouden is een hele grote vraag. Maar ik ga er zeker over denken hoe we dit besef kunnen vasthouden in ons eigen werk en ondersteuning.
Merk jij dit ook in je werk? Gaan we met elkaar te snel en moeten we meer rekening houden met tempo en timing? Ik heb me voorgenomen hier wel alert op te zijn. Heb je tips voor me?

Tot schrijf Sandra, groetjes van Yvonne.

—————————————————————————-

Blog 5: week 18 2020

Hey Yvonne,

Ik hoorde dat je in plaats van afspraken op kantoor of bij de mensen thuis nu wel eens met ze gaat wandelen. Wat een goed idee zeg! Dan kun je elkaar écht zien, zonder de richtlijnen van het RIVM uit het oog te verliezen. En je bent samen lekker in de buitenlucht, alleen dat al kan een mens goed doen!

De versoepelingen die zijn aangekondigd zijn fijn voor de kinderen. En voor de thuiswerkers met jonge kinderen onder ons. Maar verder begint het nu wel lang te duren allemaal hè?! Veel mensen zijn toe aan sociale contacten, aan wat meer vrijheid.

Aan de andere kant hebben we ook te maken met een hele groep kwetsbare mensen. Zij kunnen het zich niet veroorloven om de strikte maatregelen los te laten. En dat geldt dan dus ook voor de mensen in de directe omgeving van die kwetsbare groep. Dat lijkt me soms best beangstigend.
Ik vind het zelf al spannend om boodschappen te doen. Al die mensen… afstand houden is moeilijk. En dan val ik niet eens in de risicocategorie.

Er werd na afloop van de persconferentie nog expliciet gevraagd aan premier Rutte wat er mogelijk was voor mantelzorgers. Heb je dat ook gehoord? Hij zei 1 of 2 vaste mantelzorgers per zorgvrager. Zijn de mantelzorgers daarmee geholpen?


Tot schrijfs, Sandra.

 

Ha Sandra,

Jazeker heb ik de persconferentie gezien. Ik zat op het puntje van mijn stoel.
Het is zeker juist dat we met kwetsbare mensen te maken hebben maar ook dat mensen toe zijn aan sociale contacten zoals je beschrijft.

Je vraagt of mantelzorgers ermee geholpen zijn dat er nu bij thuiswonende ouderen 1 of 2 mantelzorgers per zorgvrager op bezoek mogen komen, mits er geen sprake is van verkoudheid en klachten. In sommige situaties is dit inderdaad een versoepeling, maar die ene mantelzorger die kwam er toch al. Dus nu met 2 personen is het een ienie-mienie vooruitgang en is die 2de mantelzorger er ook niet altijd. In de thuissituatie met een thuiswonende partner is die mantelzorger immers al die tijd al aan het zorgen. En mensen die afhankelijk zijn van vervangende zorg, zoals onder andere thuiszorg of dagbesteding daar wordt het pas weer het grote verschil als deze zorg volop ingezet mag en kan worden. Het is voor vele mantelzorgers nog doorzetten en volhouden.

Blijf mantelzorgers die je tegenkomt op het hart drukken te blijven praten over hun zorgen en taken. Iemand anders heeft soms net die andere kijk op de situatie en een klein verschil kan een groot effect teweeg brengen. Ook daar proberen wij zoveel mogelijk een proactieve houding in aan te nemen en soms kan dit niet alleen maar digitaal of telefonisch. Een wandelafspraak maak ik dan ook, dat doet goed en is lekker in de buitenlucht. Als er dan emoties komen moet je wel heel sterk in je schoenen staan om niet iemand een letterlijke schouderklop te willen geven merk ik dan. Ik sta te kijken van de veerkracht van de mantelzorgers die ik spreek, echt ik heb een groot respect.

Tot mijn verbazing hoor ik ook een andere kant van het verhaal. Niet alleen de zorgen en taken die erbij gekomen zijn, maar ook dat er bij mensen meer overzicht en rust ontstaan is. De wereld is letterlijk een beetje langzamer, minder snel en er zijn minder prikkels. Daar wil ik het de volgende keer graag met je over hebben, eerst heb je meivakantie. Dat is voor jou en je gezin ook weer meebewegen en aanpassen. Ga maar buiten spelen werd er vroeger tegen ons gezegd, al is dat nu ook anders voor de kinderen, want die moeten afstand houden. En ze kunnen nu niet naar de bios of het zwembad, tja… lijkt me moeilijk voor spelende kinderen. Onze zoon heeft geen meivakantie meer, die is aan het afstuderen wat in deze tijd weer andere hobbels met zich meebrengt. Het treft iedereen maar we komen er wel uit.

Enfin, geniet van elkaar en van een heel (creatieve?) meivakantie.
Liefs van Yvonne

—————————————————————————-

Blog 4: week 17 2020

Jeetje Yvonne, ik zag op tv schrijnende verhalen van mantelzorgers die al hartstikke overbelast waren vóór dit hele corona-gedoe begon. Ze zijn vrijwel volledig op zichzelf aangewezen en weten niet waar ze aan toe zijn. Ze zitten met allerlei vragen: “Hoe moet dat als ik weg zou vallen?” “Als er palliatieve zorg nodig is, krijgen we die dan wel?” 
Ik ben er best wel van geschrokken moet ik je zeggen. Dan vraag ik me af, hoe gaat het hier achter de voordeuren in ons eigen Leudal? Redden de mensen het wel?

Met jou alles goed trouwens?
Blijf gezond, en tot schrijfs, Sandra.

 

Hallo Sandra,

Ik begrijp helemaal wat je bedoeld. Het zijn ook zorgelijke tijden. We proberen net als het AMW ook zoveel mogelijk waar het kan een proactieve houding aan te nemen. We merken ook nu dat mantelzorgers niet zelf aan de bel trekken. Toch in een telefonisch gesprek komen vragen groot of klein naar voren. Mensen benoemen dan eerder wat ze moeilijk vinden en waar ze tegen aan lopen. En soms zijn kleine oplossingen dichterbij dan je denkt, een klein gebaar met een groot effect. We denken altijd mee en kijken vanuit een andere hoek omdat voor ons de persoonlijke relatie niet voorop staat maar een professioneel oogpunt.

Ik sta ervan te kijken hoeveel veerkracht mantelzorgers nu nóg meer laten zien. Ze schikken in hun situatie en pakken taken nóg meer op. We kunnen met de hele samenleving alleen maar diep respect hebben voor hun allemaal. Want sta maar eens in hun schoenen, het valt niet altijd mee. Erover praten en zich gehoord voelen lost het probleem niet altijd op, maar maakt wel minder eenzaam zei een collega van me. Dat kan ik alleen maar beamen, gedeelde smart is….halve smart. Dus blijf dat stimuleren bij de mantelzorgers.

Ook blijven we opkomen voor hun belangen, mantelzorgers kunnen zich nu eenmaal niet verenigen zoals een beroepsgroep dit kan. Mantelzorgondersteuning breed onder de aandacht blijft van groot belang, niet alleen landelijk maar ook in eigen kern of buurt. Aandacht uit eigen omgeving biedt een grote preventieve werking om overbelasting te signaleren. Ik kan me voorstellen dat je schrikt van verhalen op de televisie, maar ik ben ook blij dat het aandacht krijgt.

Hier gaat het verder zijn gangetje, ik kan wel zeggen dat we onze draai gevonden hebben. Overdag is de woonkamer een kantoor geworden maar in de avond ruim ik alles op en ben ik ook echt vrij.

Tot schrijfs Sandra (of moet ik zeggen juffrouw Sandra, haha nu thuis aan het werk met de kids)

—————————————————————————-

Blog 3: week 16 2020

Hallo Sandra,

We zijn alweer een weekje verder in deze vreemde tijd. Heb jij je draai een beetje kunnen vinden om thuis te werken, moeder te zijn, schooljuffrouw en en en…?
Ik moet een klein beetje bekennen dat er ook wel fijne momenten zijn. Ik zit aan de tafel in de huiskamer die overdag kantoor is. Mijn zoon werkt ook thuis en het is leuk om meer inzicht te krijgen in elkaars werk. We houden rekening met beeldbellen, telefoneren en vliegen elkaar (nog) niet in de haren, haha.

Maar waar ik je voor schrijf.
Ik maak me zorgen over mantelzorgers die veel taken erbij gekregen hebben nu thuiszorg verminderd is en soms zelfs niet door kan gaan. Dagopvang is gesloten en daarnaast ook thuis de draai moeten vinden met thuiswerken.
De lat ligt hoog voor hun, en ik merk soms ook dat dit hoog blijft. Soms terecht, maar soms ook dat ik gemakkelijk praten heb als ik zeg dat ze niet te streng voor zichzelf moeten zijn, het is echt niet anders. Hoe kan ik mantelzorgers helpen hun verwachtingen bij te stellen? Ze kunnen nu eenmaal niet deze problematiek alleen op eigen schouders dragen, we moeten het samen doen.

Liefs Yvonne.

 

Ha die Yvonne,

Ha ha! Ja op m’n vrije dagen vind ik het ook (meestal) gezellig dat m’n donderstenen thuis zijn. We beginnen er allemaal aan te wennen. De werkdagen zijn best pittig. Wat was ik blij dat ons beroep werd toegevoegd aan de vitale beroepen. Na overleg met school hebben we besloten dat de kinderen gedeeltelijk op school worden opgevangen op m’n werkdagen. Dan kan ik even ongestoord gas geven om vervolgens weer fulltime te multitasken. Ik hoor ook veel mensen die elkaar afwisselen; dan ‘mag’ de ene 2 uur doorwerken en de ander werkt bij de kinderen en dan wisselen ze om.

Maar over multitasking gesproken. Voor sommige mantelzorgers was het al super intensief vóór de coronacrisis. Met het wegvallen van sommige hulp zijn ook de sociale contacten weggevallen. Het momentje om een klein beetje op te laden.
Hoe kun je mantelzorgers helpen om realistische verwachtingen aan zichzelf te stellen, Yvonne. Tja, wat iemand van zichzelf kan verwachten is voor iedereen anders. Dus of iets realistisch is of niet, dat kunnen de mensen alleen zelf beantwoorden. Als er te hoge verwachtingen gesteld worden kunnen er klachten ontstaan, zoals hoofdpijn, slechter slapen dan gewoonlijk, verminderde concentratie en mensen kunnen prikkelbaarder zijn.
Normaal zou ik zeggen; “Kijk met de mensen of ze de taken kunnen verdelen”. Dat is nu natuurlijk een stuk ingewikkelder. Maar zijn er dan taken die tijdelijk wat minder aandacht kunnen krijgen. Is het erg als de strijkwas niet gedaan is of het gras langer is dan normaal?

Voor zulke taken kunnen mensen ook gebruik maken van de facebookpagina #leudalhelptelkaar. Onder ‘Info’ op die pagina staat precies uitgelegd hoe het werkt. Ze hoeven niet alles alleen te doen. Ik zeg: #durftevragen!

En ze mogen ons ook bellen hè Yvonne, om even hun hart te luchten. Samen kunnen we dan zoeken naar mogelijkheden om de situatie overzichtelijker te maken, keuzes te maken en te zoeken naar mogelijkheden om de situatie wat prettiger te maken.
Want we moeten niet alleen zorgen dat we vandaag door komen, morgen is er weer een dag.
Ik hoor de eens iemand zeggen: “Lange termijn doelen, lijden tot korte termijn frustraties”.

Veel groetjes van Sandra.

—————————————————————————-

Blog 2: week 15 2020

Hallo Sandra,

Hoe gaat het met jou? Ben je nog fit en gezond? Het is toch wel even de draai vinden merk ik, om thuis te werken in ons ‘mensen-mensen-beroep’.

Ik probeer zoveel mogelijk mantelzorgers te bellen, want in een gesprek komt er meestal toch wel een vraag naar voren. Deze week sprak ik een dochter van een mevrouw die opgenomen is in een zorgcentrum na wel een heel intensieve zorgperiode van haar moeder. Ze valt van het ene intensieve moment nu in de situatie van helemaal niets kunnen doen. Het is voor haar bijna niet te verteren en staat (soms huilend) met moeder te bellen voor het raam van het zorgcentrum. Ze zegt ik wil gewoon zien hoe het met moeder gaat, het is zo moeilijk. Dat kan ik goed begrijpen en heb haar zo op het hart gedrukt dat het goed is wat ze doet en er op dit moment niet meer kan.

Een kaartje verstopt tussen de was, bellen voor het raam en gelukkig weten dat er veel zorgmedewerkers zijn die enorm hun best doen om naast de zorg de mantelzorgers te vervangen én op te vangen. Mantelzorgers moeten dan gewoonweg even van een ‘vreemde’ horen dat ze er alles aan doen wat mogelijk is. Ook dat geeft even rust. Herken jij dit ook?

Liefs Yvonne

 

Hallo Yvonne,

Hier alles goed. Klachtenvrij gelukkig. Met jou ook hoop ik?

Bij het schrijven van dit bericht proberen mijn kinderen de Wii op te starten. Dat is zo’n spelcomputer, dat weet je denk ik wel. Ze vragen nu voor de 3de keer m’n hulp. Pff…

Oké, daar ben ik weer. Waar was ik gebleven.
Ja zeker herken ik wat je schrijft. Het kan er echt in hakken als je in zo’n situatie zit. Ik heb verschillende mensen aan de telefoon gehad die klachten hadden of die tot de risicogroep behoren en bang zijn om besmet te raken.

Ik las een artikel waarin beschreven werd dat de emoties die veel mensen nu ervaren vergelijkbaar zijn met de emoties in een rouwproces. Omdat we ons in een onwerkelijke situatie bevinden en er verdriet is om wat niet mogelijk is. Daardoor kan een gevoel van leegte ontstaan.
En juist nu we elkaar zo hard nodig hebben, kunnen we elkaar niet opzoeken. Niet op elkaars schouder uithuilen of de ander juist een schouderklopje geven.
De rouwexpert in het artikel schreef dat het ondanks alles belangrijk is om verbinding te blijven zoeken met anderen. Om je zorgen en wensen te delen. Dat lucht op.
Ik herken dat wel.

En ik merk dat ik behoefte heb om naar buiten te gaan. Behoefte aan frisse lucht, aan een leeg hoofd. Zeker na een werkdag. Dan ga ik ’s avonds een stuk wandelen of hardlopen. Even nieuwe energie opdoen, zodat ik er de volgende dag ook weer tegenaan kan.

Groetjes van Sandra.

—————————————————————————-

Blog 1: week 14 2020

Hallo Sandra,

Ik schrijf naar jou als ‘collega’ mantelzorgondersteuning, maar ook als maatschappelijk werker. We werken samen om mantelzorgers te ondersteunen onder andere in de bijeenkomsten Blijf in Balans. Maar HOE moeten we dat nu doen?

In januari hebben we een mooie Blijf in Balans bijeenkomst gehad, hier was voor sommige mantelzorgers een vervolg op afgesproken. Er zijn individuele afspraken gepland die nu niet door kunnen gaan.

Er is er voor veel mantelzorgers, juist nóg meer, op hun pad gekomen.

Nu we in deze crisistijd niet persoonlijk kunnen ondersteunen is er ondersteuning op afstand. En daar zit ‘m de kneep Sandra. HOE dan?

Je ziet heel veel mooie initiatieven ontstaan en er wordt veel hulp aangeboden. Maar we weten….. mantelzorgers trekken vaak zelf niet aan de bel.

Je ziet zoveel challenges voorbij komen, en tips die mensen in de regel ook zelf kunnen bedenken vliegen je om de oren. Help ik daar de mantelzorgers mee?

Groetjes van Yvonne.

 

Ha Yvonne,

Fijn om van je te horen.
Ik vind het maar saai zo. Normaal vind ik het altijd heerlijk om op pad te gaan en mensen te ontmoeten. Nu we zoveel mogelijk thuis moeten blijven is m’n huis opeens ook m’n werkplek en klaslokaal van de kinderen geworden. Ik ben doodop ’s avonds.

Maar goed, dat is niks vergeleken bij wat sommige mensen doormaken. Je zult het virus maar hebben of mensen in je omgeving eraan verloren zijn!

En de mantelzorgers ja. De ene krijgt er een hoop taken en verantwoordelijkheid bij, de ander kan degene waar hij/zij voor zorgt niet meer bezoeken.

Ik hoor van collega’s, cliënten en in mijn eigen omgeving dat mensen de sociale contacten missen. Geen badminton training, geen kaartclubje, geen gezellige middag winkelen, niet uit eten of even een terrasje pakken. Dat maakt dat mensen op zichzelf en op elkaar zijn aangewezen.
Spanningen kunnen oplopen door bijvoorbeeld (over)vermoeidheid, angst, het missen van iets leuks in het vooruitzicht.

Weet je wat mij geholpen heeft Yvonne? Sinds de eerste maatregelen zijn ingegaan werken we vanuit huis. Ik heb in de afgelopen weken een heleboel bijgeleerd over online communiceren. Wist je dat je met WhatsApp kunt videobellen met 4 personen tegelijk? Dat heb ik afgelopen zaterdag met vriendinnen gedaan. We hebben even lekker tegen elkaar kunnen klagen en kunnen lachen om de hilarische situaties die zich in de diverse gezinnen hadden voorgedaan. De verbinding was niet altijd even goed en viel soms zelfs helemaal weg, maar ik knapte er echt even van op om uit mijn coconnetje te kunnen gaan.

Met collega’s hebben we regelmatig contact via Skype. Daarvoor heb ik een account aangemaakt. In het begin was het even zoeken omdat mijn geluid niet goed stond ingesteld. Maar nu ik weet hoe het moet, is het zo fijn om elkaar te kunnen zien en spreken.

Voor mij helpt het om m’n frustraties/irritaties te uiten en soms te horen dat anderen er ook last van hebben. Het is nu meer zoeken naar hoe je mensen kunt spreken of zien en het is ook niet hetzelfde als anders. Maar het helpt wel om het tóch te doen. En als m’n frustratie er uit is, heb ik weer ruimte om te denken in mogelijkheden. Er kan van alles niet, maar wat kan nog wel? Oké, ik kan niet met m’n kinderen naar de speeltuin, maar wel met de fiets en een picknickmand naar een rustig bos. Oké, ik kan m’n slechthorende moeder nu beter niet opzoeken, maar ik kan wel wat vaker met haar SMS-en of Appen.
Het zijn kleine dingetjes, maar ze helpen wel.

Veel groetjes terug.

Deel dit bericht