19 mei 2020

Column Anja Damhuis: ‘Levend’ verlies.

In de Hallo Horst aan de Maas van een paar maanden geleden, bij de rubriek 'Binnen kijken bij...', stond een mooie column van onze collega Anja Damhuis.

Kun je rouwen om je partner terwijl hij er nog is?

Voor velen is opname in een verpleeghuis een schrikbeeld. Een doemscenario. Vaak geassocieerd met aftakeling, afhankelijkheid en zorg. Maar wat als de dementerende partner in het verpleeghuis helemaal opbloeit? Straal verliefd wordt op een medebewoonster. Zich gelukkig voelt zolang hij in aanwezigheid is van zijn geliefde. Kortom de tijd van zijn leven heeft. Mag je dit geluk van hem afnemen?

Hoe zit het dan met het welzijn van de thuiswonende partner? Die jaren op haar tandvlees heeft gelopen om zo lang mogelijk voor haar dementerende man te zorgen. Die zichzelf heeft weggecijferd. Haar hobby’s heeft opgegeven, omdat zij haar man niet alleen kon laten. Iemand die zich nu afgewezen voelt, aan de kant gezet. Jaloers is op de nieuwe geliefde van haar man. Een vrouw die in rouw is door het verlies van haar maatje, haar steun en toeverlaat.

Bij het sterven van een partner is er veelal aandacht voor rouw en rouwgevoelens. Maar wat als het gaat om ‘levend’ verlies? Als je rouwt om je partner die er nog wel is, maar er eigenlijk niet meer is. Hoe belangrijk is het dan om ervaringen te delen. Om aandacht te hebben voor rouw.

Op dit moment volg ik, naast mijn werk als mantelzorgondersteuner, de opleiding ‘Omgaan met Verlies’. Ik ervaar hoe waardevol het is om pijnlijke ervaringen rondom mijn verliezen (uit mijn kindertijd) te delen met anderen. Hoe moeilijk het is om de rouw vol aan te kijken. Het niet mooier maken dan het is. Het niet uit de weg gaan, maar het te doorvoelen wat dit voor mij betekend heeft. En wat de gevolgen zijn geweest voor mijn ontwikkeling.

Binnenkort mag ik starten met het begeleiden van een rouwgroep. Ik neem mijzelf hierin mee. Hoe waardevol is het om mensen gelegenheid te bieden ervaringen met elkaar te delen. Erkenning te geven aan verdriet. Door ervaringen te delen wordt verdriet niet minder. Wel lichter. Het maakt minder eenzaam.

De mevrouw in bovengenoemde situatie was jaloers. Ze had ongelofelijk veel verdriet en verkeerde in rouw.
Jaloezie; de achterkant van verlangen.
Rouw; de achterkant van liefde.
Onlosmakelijk met elkaar verbonden.

Anja Damhuis
Mantelzorgondersteuner van Synthese

 

Binnenkort verschijnt er weer een column van Anja in de Hallo Horst aan de Maas.
Deze keer gaat het over: Hoe moet je rouwen als je geen afscheid hebt kunnen nemen?

Deel dit bericht