7 april 2020

Column Annie Korstjaans: ‘Tijd in coronatijd’.

In de Hallo Horst aan de Maas van vorige week, bij de rubriek 'Binnen kijken bij...', stond een mooie column van onze collega Annie Korstjaans.

Reizen naar werk – nu even niet.
Driemaal per week naar de sportclub – nu even niet.
Gezellig een kopje koffiedrinken of uiteten met vrienden – nu even niet.
En zo kan ik nog wel even doorgaan, nu veel tijd over en thuisblijven.

Dus dan maar eens die klussen doen, waar je nooit aan toekomt (omdat ik er waarschijnlijk ook een hekel aan heb); kasten opruimen. Oude kleding weggooien, ontdekken hoeveel troep je verzameld hebt en dozen met foto’s van lang geleden doorspitten. Dan komen mooie herinneringen voorbij van toch alweer even geleden. Soms brengt het een traan zoals de foto van mijn schoonzus die al jong overleden is. Vaak een glimlach van herinneringen aan mooie momenten.

Dan duikt er plotseling een geboortekaartje op met een naam die ik niet meteen kan plaatsen. Ik open het kaartje en zie een Arabische naam van iemand, die ik als jonge alleenstaande vluchteling uit Irak heb leren kennen. Ik werkte toen bij het COA in een kleinschalige opvang voor asielzoekers in Brabant. Mijn nieuwsgierigheid is gewekt en ik zoek hem online op en wat schetst mijn verbazing…? Hij is fractievoorzitter van een politieke partij in één van de grotere steden in Nederland geworden. Ook hij zet zich, zoals vele duizenden anderen, nu extra hard in om iets te betekenen voor de medemens in deze bijzondere periode. Op zijn twitter account zie ik de vele mooie initiatieven voorbijkomen die, net zoals hier in Horst aan de Maas nu ontstaan! Buren die zwaaien naar elkaar van achter het raam, kinderen die kleurrijke schilderijen maken op het trottoir, een pub quiz, een popconcert online, enz.
Een alleenstaande jongeman gevlucht uit Irak levert voor de volle 100% zijn bijdrage aan onze samenleving in Nederland. Dit brengt me een lichtpunt en geeft me een warm gevoel; het mooie van de extra tijd in deze coronatijd!

Deel dit bericht